Foto Brabants Dagblad

Nederland leeft met water. Maar niet altijd is het water een vriend. Al een paar keer in de vorige eeuw vond het water dat het zijn eigen weg moest gaan en de mensen die er vlakbij woonden moesten maar kijken hoe ze daar mee omgingen. Zo ook in 1995.

In Limburg was de Maas al overstroomd en door het vele smeltwater uit Oostenrijk en Duitsland, stegen de Waal en de Lek tot ongekende hoogten. De dijken waren zwaar verouderd, te oud en te smal.

Het werd eind januari 1995 zo gevaarlijk, dat er besloten werd dat het Rivierengebied tussen de Waal en de Lek geëvacueerd moest worden. Zo’n 250.000 mensen moesten weg. Een goede week verbleven ze over heel Nederland. De uitocht was ongeëvenaard. De ‘Watersnoodramp’ mobiliseerde heel Nederland, met een inzamelingsactie op tv als toppunt.

Ikzelf woonde in 1995 in Culemborg, een stad aan de Lek. Wij moesten dus ook evacueren. Vanaf het moment dat bekend werd dat we weg moesten tot aan het moment dat iedereen de stad uit moest zijn, staan me nog redelijk goed bij. Maar ik was pas 10 jaar oud, dus het hele plaatje kan ik me niet echt meer herinneren.
Toch zijn sommige zaken nog zo helder: alle spullen in huis of naar boven brengen, of in de vrachtwagen die de buurman geregeld had. De straat achter ons, die uren lang helemaal vol stond, zonder dat er ook maar een enkele beweging in het verkeer kwam. Het slapen in een leeg huis. De stad die veranderd was tot een spookstad.

Ik ben, nu 15 jaar later, terug gegaan naar de straat waar ik woonde. Ik heb met de buren gesproken, waarmee we onze spullen hebben weggehaald. De toenmalige burgemeester van Culemborg, die ook bij ons op het pleintje woonde. En een producer aan bij de Nationale tv-actie werkte.
Ik ben terug naar die week gegaan, om de dingen die ik mij herinner in context te plaatsen met wat er toen precies gebeurd is. Klopt het nog wat ik mij herinner en wat herinnert de straat er nog van? In deze documentaire komt dat allemaal samen.

De basisindeling van de site is door de technische afdeling van het Brabants Dagblad gemaakt, maar ik heb de site grotendeels vormgegeven. Ook houd ik de site bij, als het gaat om de te plaatsen berichten. Daarnaast onderhoud ik de Twitter-pagina van Tilburg Pluche en begeleid de Twitter-debatten die door de lijsttrekkers gevoerd worden.

Samenwerking
TilburgPluche werkt samen met studenten van de FHJ. Zij maken producties voor de blog. Ik ben de tussenpersoon tussen het Brabants Dagblad en de studenten van de FHJ. Ik houd de afgesproken deadlines in de gaten en ga waar nodig achter de studenten aan. Ook begeleid ik ze met onderwerpen en met technische zaken. Er is een wekelijks redactieoverleg, waar ik – samen met een redacteur van het Brabants Dagblad – aanschuif om naar de productie te kijken en er commentaar op te geven.

Dit keer was onze opleiding aan de beurt en in het nummer dat wij gingen maken stonden twee landen centraal: Tanzania en Ethiopië. Toen we ons aanmeldden voor het project, mochten we zelf kiezen welk land we wilden verslaan. Voor mij was de keuze snel duidelijk; ik wilde naar Tanzania. Met dat land had ik voor mijn gevoel meer dan met Ethiopië.

Tanzania
Na zes weken voorbereiding vertrokken we eind april met 5 studenten en één docent naar Tanzania. Daar gingen we samenwerken met studenten van de journalistiekopleiding in Dar es Salaam, de grootste stad van het land. Ieder van ons werd ‘gekoppeld’ aan een student, zodat we samen verhalen konden gaan maken. Dat systeem werkte goed, al verliep het niet altijd even vlekkeloos.

Voorafgaand aan de reis hadden we een aantal onderwerpen bedacht waar we over wilden schrijven. Zo wilde ik een verhaal maken over illegale mijnbouw en een interview houden met een Nederlandse priester die al ruim 30 jaar in Tanzania woont en werkt. Helaas heb ik deze twee verhalen niet kunnen maken. De een was gewoonweg niet haalbaar in de tijd die we daar hadden en de andere kon door omstandigheden niet doorgaan. Gelukkig heb ik in Tanzania zelf nog wel verhalen gevonden. Dat is natuurlijk als journalist ook nodig. Als je een verhaal niet kunt maken, moet je op zoek naar andere verhalen.

Cheza en BSS
Zo heb ik verslag gedaan van Bongo Star Search en Cheza Tanzania. De Bongo Star Search, kortweg BSS, is de Tanzaniaanse versie van Idols en net op het moment dat wij er waren, hield het programma de laatste voorronde in Dar es Salaam. Al vroeg in de ochtend stonden de kandidaten te wachten voor hun auditie. Wij waren er ongeveer even vroeg en nadat we simpelweg gevraagd hadden of we een verslag mochten maken, zat ik ineens in de auditieruimte om te praten met de jury en te luisteren naar de kandidaten.

Een paar dagen later was er een danswedstrijd, georganiseerd door Music Mayday Tanzania. Deze organisatie haalt jongeren uit de sloppenwijken door middel van workshops. De danswedstrijd, Cheza Tanzania, was daar ook voor bedoeld. De dansers die voor het televisieprogramma geselecteerd worden – ze komen vrijwel allemaal uit de sloppen van Dar – maakten kans om opgenomen te worden in de talentpool van Music Mayday. Daarmee hebben ze een kans zich te ontwikkelen tot echte dansers en internationaal op te treden.

Te kort
Ik heb twee mooie weken beleefd in Tanzania. Ik heb daar hele mooie dingen kunnen doen en ook nog van het land geleerd. Maar twee weken zijn achteraf gezien te kort. Daarom zie ik mezelf er over niet al te lange tijd nog wel terugkomen, maar dan voor langere tijd.

We zijn in twee verschillende mijnen geweest: één waar coltan wordt gewonnen en één waar goud wordt gedolven. Beide mijnen zijn door dorpen opgezet en er wordt door iedereen uit het dorp in de mijnen gewerkt; kinderen van amper vijf jaar oud tot de ouderlingen. Al het werk wordt met de hand gedaan; er komen geen machines aan te pas. Veel van deze mijnen zijn in handen van rebellen. Tot mijn verbazing had ik er in Nederland vrijwel nog nooit wat van gehoord.

Tanzania
Mijn tweede reis was naar Tanzania. Dit was met het project Join! We gingen daarheen om artikelen te schrijven voor het tijdschrift Join! In Tanzania werkten we samen met studenten van de school voor Journalistiek in Dar es Salaam. Via hen ontdekten we verhalen die je anders niet zo snel zou vinden, omdat verhalen uit dergelijke landen – die relatief gezien rustig zijn – vaak gaan over onder andere hiv/aids of problemen in de politiek.

Maar dankzij onze vrienden in Tanzania kwamen we ook achter andere verhalen. Bijvoorbeeld wat voor werk jongeren doen naast hun opleiding, hoe mensen hun vrije tijd doorbrengen en dat niet alleen de politici corrupt zijn.

Beeld van Afrika
Deze reizen hebben ervoor gezorgd dat ik me ging afvragen of ik in onze media wel een juist beeld kreeg van Afrika. Zo kwam ik op het idee om een reflectie te schrijven over dit onderwerp.

Ik heb het ten eerste gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ideeën. Vervolgens heb ik een krantenanalyse gedaan en heb ik gesproken met correspondenten en chefs van de buitenland-redacties van de NOS, RTL en de GPD. Met hen heb ik gesproken over hun keuze van nieuws uit Afrika. Met de correspondenten over hun manier van werken.

Bram Vermeulen
Een van de correspondenten was Bram Vermeulen. Hij was even in Nederland en ik mocht hem interviewen. Hij denkt ook dat ‘het echte Afrika’ niet goed naar voren komt. Volgens Bram heeft dat vooral te maken met westerse belangen, die in bepaalde landen groter zijn dan in andere. Die landen krijgen daarom meer aandacht.

Afrikaanse journalisten
Ik heb ook met Afrikaanse journalisten gemaild, met de vraag hoe zij erover denken. Al deze gesprekken en de krantenanalyse hebben mijn gedachte – dat ik in onze media niet het echte beeld van Afrika krijg – bevestigd. Dat is wat mij betreft een gemiste kans, want er is veel op het continent te halen, waar wij nog wat van kunnen leren. Dat is ook een van de redenen dat ik in Afrika wil gaan werken, om die verhalen te vertellen.

Op het festival heb ik me alleen bezig gehouden met radio. Ik heb twee uitzendingen gepresenteerd en op zondag, de tweede dag, was ik verantwoordelijk voor de techniek van de andere twee uitzendingen. Verder hebben we met onze radioredactie, die uit zes mensen bestond, verschillende reportages gemaakt.

Uitzendingen
De uitzendingen bestonden uit live-interviews, reportages, spelletjes en muziek. Het waren steeds uitzendingen van een uur, die via een livestream te volgen waren. In de studio hebben we ook verschillende optredens gehad van onder meer Jaya the Cat en Selah Sue. Het waren dus niet alleen maar Nederlandse artiesten; ook de internationale acts en belangrijke gasten kwamen langs in onze studio. Het is ons zelfs gelukt om een bijdrage te krijgen uit Tanzania, waar de studenten journalistiek een uitzending van een uur hadden gemaakt.

Trots
Het project is een groot succes geworden en ik kan eerlijk zeggen dat ik trots ben op alle studenten die hebben meegewerkt. Dankzij hen hebben we het nu voor elkaar dat we volgend jaar, in 2010, nog intensiever gaan samenwerken met Mundial Productions en het Brabants Dagblad, om nog beter verslag te kunnen doen van het festival, via meerdere kanalen.

De Radiominuut is een project van Met het Oog op Morgen, waarbij studenten journalistiek van de vier verschillende opleidingen (Utrecht, Zwolle, Ede en Tilburg) ieder om beurten een geluidsverhaal maken over een evenement op zaterdag en dat dan in één minuut vertellen. Ik mocht de Minuut maken voor de uitzending van 22 november 2008.

De vrijdag ervoor was er eerst overleg met de redactie over het onderwerp. In overleg besloot ik een Minuut te gaan maken over ‘Een avondje NAC’. NAC Breda stond op dat moment hoog in de eredivisie en die avond speelde de Bredase club thuis tegen NEC Nijmegen. Voor de fans van NAC een belangrijke wedstrijd, want tussen de twee clubs bestaat al jaren rivaliteit.

De Minuut
Het idee was om te kijken wat een avondje NAC in Breda nou eigenlijk is. De Brabanders worden gezien als Bourgondiërs en zo beleven ze dan ook de wedstrijden, was de gedachte. Aan mij de taak om dat in één minuut vast te leggen. Het idee van de minuut is dat jezelf niet aan het woord komt, maar dat je alleen door middel van anderen de sfeer vastlegt.

Ik ben daarheen gegaan en heb voor aanvang van de wedstrijd verschillende NAC-fans gesproken en gevraagd of ze mij konden uitleggen wat dat nu is, een avondje NAC. Al die quotes heb ik verwerkt in de minuut. In de Minuut heb ik het clublied van NAC verwerkt, omdat dat zo vrolijk en feestelijk is, iets wat past bij het genieten van een avond voetbal kijken.

Deadline
Om het op tijd aan te leveren, betekent wel dat je moet doorwerken. De deadline was 22.00 uur. Op zich niet een heel groot probleem, alleen beginnen voetbalwedstrijden op zaterdag om 20.30 uur. Dat betekent dat de meeste fans een uur eerder pas bij het stadion aankomen. En omdat dat in Breda is, was het logistiek wel even plannen. Daarom heb ik besloten niet het stadion in te gaan.

Om iets over elven was mijn Radiominuut aan de beurt. Ik was er zelf tevreden over, hoewel ik een iets te lang item had gemaakt. Het was namelijk 1’17 minuut, dus is er een stukje uitgehaald door de eindredacteur. Ook hoorde je mij één keer terugkomen in het item, wat eigenlijk niet mocht. Maar verder vond de eindredacteur het een goed item.

Nog een keer
Het project loopt nog steeds en ook dit jaar zou ik weer een radiominuut maken, maar door fysieke problemen is dat helaas niet doorgegaan. Zodra dat allemaal weer beter is, wil ik zeker nog een Radiominuut maken.

De twaalf weken daarvoor zijn we met 12 studenten wekelijks minimaal één keer bij elkaar gekomen en hebben we een platform bedacht waarbij verleden, heden en toekomst bij elkaar komen. Dit klinkt nogal abstract en misschien zelfs achterhaald, maar het platform heeft wat ons betreft een extra dimensie: het is niet alleen maar digitaal.

In de tijd waarin we nu leven – dit klinkt net alsof ik er al drie levens op heb zitten, maar het is toch echt waar – ontkom je niet aan een digitale omgeving als verzamelplaats. Maar zoals we tijdens het project hebben gemerkt, is er ook veel geschiedenis. Meerdere generaties hebben op dit terrein gewerkt. Velen van hen zijn op leeftijd en zijn niet altijd even bekend met de digitale wereld. Daarom heeft ons platform ook een ‘offline’ kant. Die offline kant hebben we op meerdere manieren gerealiseerd.

Boek
Om het verleden te bundelen, zijn we afhankelijk van verhalen van de oud-werknemers van Philips. Deze verhalen en de bijbehorende foto’s en zelfs video’s wilden we zelf gaan ‘halen’, door oproepen in de krant te plaatsen en mogelijk een eigen pagina in de krant te vullen met verhalen en foto’s. Alle verhalen, foto’s en video’s kunnen worden gebundeld in een zelf samengesteld boek, dat mensen kunnen bestellen via de site.

Op deze plek kunnen ook dromen en visies over de toekomst worden gedeeld, die eveneens in het boek te bundelen zijn. Daarnaast hadden we het digitale platform bedacht voor de bedrijven die op dit moment gevestigd zijn op Strijp S. Via een forum kunnen zij met elkaar in contact komen. Ook is er een interactieve kaart, waarin alle bedrijven een kort profiel van hun bedrijf kunnen plaatsen – ook in beeld en geluid.

Evenementen
Maar zoals gezegd, was het niet alleen een digitaal platform. Door middel van evenementen en reünies wilden we de mensen die ook maar iets met Strijp hebben, bij elkaar brengen. Steeds in een ander gebouw op het terrein. Dit gebouw zouden we dan ‘ontsluiten’ door middel van licht en projectie. Het gebouw zou volledig verlicht zijn en binnen zouden er exposities zijn die met het gebouw te maken hebben. Op de gebouwen langs het spoor, en wanneer mogelijk ook op station Eindhoven Beukenlaan, wilden beelden en teksten projecteren die bij het terrein horen.

Presentatie
Voor de presentatie heb ik een bewegende weergave van de site gemaakt, die in de registratie van de presentatie te zien is. Daarnaast heb ik eeninterview gemaakt Met Djunadi Floor. Hij is werkzaam op Strijp S en vertelt hoe hij het nieuwe Strijp voor zich ziet.

Hieronder vind je de leader die we gebruikt hebben voor de presentatie

Nog voor ik goed en wel erover had kunnen nadenken of ik het wilde doen, was ik al ingedeeld bij het project, dat een samenwerking was tussen meerdere opleidingen van Fontys. Ik was al uitgenodigd voor een rondleiding op Strijp S, het terrein in Eindhoven waar Philips gevestigd is. Rond dat terrein zou het project zich afspelen.

Ik heb de docent aangesproken en gezegd dat ik het niet helemaal eens was met de gang van zaken, omdat men er al vanuit ging dat ik met het project zou meedoen, terwijl ik de eerste bijeenkomst niet kon bijwonen en ik ook nog steeds in een ander project zat.

Beslissen
De docent zei dat ik gewoon maar moest gaan kijken en dat ik dan altijd nog wel kon beslissen. Wat het project precies inhield, was nog steeds onduidelijk. De bedoeling was dat we een manier gingen bedenken en uitvoeren om Strijp S te ontsluiten. Philips gaat langzaam weg van Strijp S en het moet een nieuwe woonwijk worden. Om ervoor te zorgen dat het verleden niet helemaal verdwijnt, was het aan ons om het oude en nieuwe bij elkaar te brengen.

Na de eerste bijeenkomst, had ik wel het gevoel dat het een leuk project ging worden met een mooie uitkomst. Samen met studenten van de Hogeschool voor de Kunsten en de Fontys Hogeschool ICT en Media Design (IMD) kwamen we tot een nieuw platform, waar verleden, heden en toekomst door middel van verhalen, beelden en geluid bij elkaar kwamen. Niet alleen online, maar ook in de echte wereld, door middel van een gepersonaliseerd boek, licht en projectie op en rondom het terrein.

Journalistiek
Om het verhalengedeelte (audio, visueel en geschreven) bij elkaar te brengen hebben Paul Vereijken en ik een redactievorm bedacht. Ook hebben we voor de presentatie die we hebben gehouden, verschillende verhalen gemaakt zodat we de gasten iets fysieks konden aanbieden.

Uiteraard was dit niet onze enige bijdrage als journalistiekstudenten. We zijn volledig betrokken geweest bij het hele proces, alleen zijn deze zaken wel aan de opleiding gerelateerd. We hebben natuurlijk ook meegedacht aan het concept en de uitwerking daarvan.

Succes
Ik geef toe dat ik blij ben dat ik werd gevraagd voor het project. Het was voor mij een zeer leerzaam project, want voor het eerst in mijn periode op de FHJ leerde ik anders kijken naar het concept ‘verhalen vertellen’. Wij, als student journalistiek, zijn gewend om het verhaal te vertellen en dan dat verhaal meer kracht te geven met beeld en/of geluid. In dit project heb ik veel meer geleerd om het verhaal te vertellen, door juist alleen geluid en/of beeld. Ik heb door dit project geleerd andere invalshoeken te zoeken voor mijn verhalen.

Het project is wat mij betreft een succes geworden, omdat er nog altijd plannen zijn om het platform al dan niet binnen Fontys en met partners voort te zetten.

En ik dus ook. Normaal word je als vierdejaars student ingedeeld bij een van de pijlers: Geniet, Redt, Sport of Leeft. Maar mij werd gevraagd om iets nieuws te gaan begeleiden. GeR was namelijk een samenwerking aangegaan met Univers, het blad van de Universiteit van Tilburg, en ik moest die samenwerking gaan coördineren.

Dit hield in dat ik twee maal per week bij de vergadering van Univers aanschoof, om te kijken wat voor onderwerpen zij gingen behandelen, omdat sommige onderwerpen die zij in de krant zouden hebben, ook leuk konden zijn voor GeR. Daarnaast liet ik weten waar met name de radio en de tv-mensen van GeR  mee bezig waren, zodat deze artikelen aan elkaar gelinkt konden worden.

De rest van de tijd was ik op de GeR-redactie om de studenten te begeleiden die producties maakten die aan artikelen van de Univers gekoppeld werden. En waar nodig stuurde ik de tweedejaars studenten bij als ze niet altijd evenveel zin hadden om de onderwerpen te maken. Dit kwam gelukkig niet vaak voor.

Verder hielp ik de tweedejaars studenten als zij dat gevraagd werd. Ik hield me voornamelijk met radio bezig, omdat ik de enige vierdejaarsstudent was die radio heeft gedaan. Dus met vragen over radio, kwamen de studenten vaak naar mij toe.

Verkiezingen

In november 2008 waren er de Amerikaanse verkiezingen. Een aantal studenten was in de VS om vanuit daar de verkiezingen te verslaan. Onder hen ook een paar radiomakers. Zij hadden via een Rapidshare-account meerdere radio-items naar Nederland gestuurd. Mij leek het een leuk idee om een speciale radio-uitzending te maken over de verkiezingen. De radio-docente vond dat ook en met de radio-studenten hebben we de items beluisterd en daarmee een uitzending samengesteld.

Het GeR project was erg leuk om te doen en ook leerzaam. Je merkt dan pas echt wat je in de jaren daarvoor zelf geleerd hebt, als je de stukken van de tweedejaars leest, luistert, of bekijkt. Je ziet fouten die jezelf ook maakte, maar voor een tweedejaars heel normaal zijn om ze te maken. Daarvan leren de tweedejaars van, maar ook jijzelf.

In het jaar 2005 ben ik begonnen met de opleiding journalistiek. Ik zal gelijk bekennen dat het niet mijn eerste keuze was. Ik wilde altijd piloot worden. Een volledig ander beroep, maar dat zat er al van jongs af aan in. Na de havo heb ik me hierop georiënteerd, maar de pilotenopleiding zat er helaas niet. Daarna bezig geweest met de Koninklijke Luchtmacht en ook gekeken naar luchtverkeersleiding, maar ook dat werd het niet.

Journalistiek
Via een aantal testen op internet kwam ik bij de opleiding journalistiek terecht. Ik heb me gewoon maar ingeschreven en tot mijn verbazing werd ik ingeloot. Al snel had ik door dat ik daar op mijn plek zat. Het ging goed en ik interesseerde me voor het vak. Ook het maken van de interviews en de verslagen in het eerste jaar vond ik leuk om te doen. Het resulteerde erin dat ik aan het eind van het eerste leerjaar mijn propedeuse haalde en ik ging schrijven voor een nieuwssite: Nieuwszicht.com. Deze site was opgezet door een aantal studenten en in 2006 wonnen we hiermee een Dutch Bloggie, voor Beste Weblog. De site bestaat inmiddels niet meer, maar de artikelen zijn er nog steeds.

Tweede jaar
Het tweede jaar ging snel voorbij. We waren de eerste die in Het Nieuwsbedrijf gingen werken. Dat liep niet altijd even vlot en met een aantal andere studenten hebben we toen ook aanbevelingen gedaan, waarvan wij dachten dat ze ten goede kwamen aan het Nieuwsbedrijf. Sommige van deze aanbevelingen werden deels of geheel overgenomen.

Na het Nieuwsbedrijf ging ik mijn eerste stage lopen. Ik was er al snel achter dat ik niet voor de krant wilde werken, dus ging ik stage lopen bij de internetredactie van RTL Nieuws. Dat ging goed en heb daar hele leuke dingen gedaan. Na mijn stage kwamen de kwesties. Dat was weer wennen, want na twee periodes van produceren, moesten we nu weer ouderwets les volgen.

Derde jaar
In het derde jaar heb ik gekozen voor het medium Radio. Na een periode van acht weken – het was de eerste keer in de nieuwe stijl, dus echt vlekkeloos liep het niet – heb ik zitten nadenken of ik het nog wel wilde, radio maken. De conclusie: Ja, dat wil ik, in combinatie met internet. Dat zijn voor mij de leukste media om mee en in te werken.

Na een periode gestopt te zijn wegens privéomstandigheden, pakte ik de draad weer op met de kwesties en vervolgens mijn tweede stage. Dit was een research-stage bij Tetteroo Media, voor een documentaire waar Peter Tetteroo mee bezig was en is. Mijn stage liep in het begin van de vierde nog een stuk door. Toen ik terug kwam, ben ik gelijk doorgegaan met GeR. Dat is het nieuwe Nieuwsbedrijf en de vierdejaars hebben daar een begeleidende rol . Ik zat nog vol in het project toen ik gevraagd werd voor een totaal nieuw project: Media, Minds & Matters, een samenwerkingsverband met meerdere opleiding van Fontys.

Tanzania
Direct daarna ben ik aan het project Internationaal begonnen, waarmee we twee weken naar Tanzania zijn geweest. Voor het project hebben we het tijdschrift JOIN! gemaakt. Toen volgde Festival Mundial, waar ik me als hoofdredacteur volledig op gestort heb. Dit was het laatste project dat ik op de FHJ gedaan heb.

Het eind
Het laatste half jaar ben ik vooral bezig geweest met afstuderen. 24 februari lever ik dit alles in. Dan is het eind van een tijdperk bereikt. Ik zal het missen, de FHJ.