Breaking News… of toch niet?

Een geluk bij een ongeluk, zou je het zo mogen noemen? Een journalistiek geluk dan, want dat was het wel. Toen ik in Tanzania was, vond er aan de rand van Dar es Salaam een explosie plaats. Daarbij meerdere doden en gewonden vielen en tal van huizen verwoest werden. Wij waren erbij.



Mbagala
Eén dag voor Koninginnedag ontplofte er in Mbagala, aan de rand van Dar es Salaam, een wapendepot van het leger. De klappen waren door de hele stad te horen. Ook wij hoorden ze, maar dachten in eerste instantie niet aan een explosie. Toen een van de mensen van Music Mayday vertelde wat er gebeurd was, begon het journalistieke bloed te stromen.

Erop af
De rollen werden verdeeld. Hannelore Struijs, camerajournalist, en docent Gie Meeuwis gingen samen met Susanne, een van de Tanzanianen die met ons samenwerkte, naar het gebied toe om een reportage te maken. Ik ging het internet op om het laatste nieuws naar buiten te brengen. Uiteraard was ik graag meegegaan naar het gebied, maar wanneer zoiets gebeurd in een land waar je de taal niet spreekt, spreken beelden meer dan woorden. Natuurlijk bleef ik constant in contact met de drie die in het gebied waren, om het laatste nieuws te verwerken in de berichtgeving.

Direct probeerden we ook Nederlandse media in te schakelen om hen het laatste nieuws mee te geven. Omdat er op dat moment nog te weinig bekend was (lees: er waren op ‘te weinig doden’), waren ze niet van plan iets met onze spullen te doen.

UNAMID
Twee dagen later viel ons op dat er ineens allemaal konvooien van de VN door Dar es Salaam reden met het opschrift “UNAMID”. Dit wekte natuurlijk onze nieuwsgierigheid en via de Nederlandse ambassadeur kwamen we erachter dat er noodhulp naar het getroffen gebied was gestuurd. Vanuit Nederland kregen we te horen dat UNAMID de VN-missie in Darfur was. Dit alles gebeurde ’s avonds, dus we besloten de volgende dag een follow-up te maken.

Hannelore en Gie gingen weer naar het gebied en ik ging weer bloggen op het internet. Daarvoor heb ik contact gehad met onder meer het hoofd van UNICEF in Tanzania en de Nederlandse ambassadeur. De betrokkenheid van UNAMID werd ontkend, maar er werd wel verteld dat er noodhulp was gestuurd. Hannelore en Gie toen hebben inderdaad de zakken rijst op beeld vastgelegd.

Nederlandse media
Hoe meer nieuws er kwam, hoe meer vragen er ook bijkwamen. En het vreemde aan dit alles is, is dat de Nederlandse media er niets mee wilden. We hebben bij verschillende media ons verhaal proberen te krijgen, maar niemand wilde het hebben. Een van de redenen dat ze er niets mee wilden, was dat er te weinig doden waren. Bovendien was net in Apeldoorn de aanslag op de Koninklijke Familie geweest, dus het was niet belangrijk genoeg.

Met name het antwoord dat er te weinig doden waren, viel bij mij slecht. Ik heb er ook mijn vragen bij gesteld en het heeft me geïnspireerd om dieper te kijken naar de berichtgeving uit en over Afrika. Ik heb de Nederlandse en internationale media onderzocht en vragen gesteld aan verschillende correspondenten en chefs van buitenlandredacties.

Vreemd
Het klinkt misschien vreemd voor een buitenstaander, maar ik heb veel geleerd van die explosie: hoe het is om te werken in een ander land en hoe je je stukken over de grens krijgt. En dit is iets wat ik vaker wil gaan doen. Het is soms frustrerend dat je niet alles kunt vertellen, maar het is een hele mooie uitdaging om dat toch te proberen.